1991 ജൂലായ് മാസത്തിലായിരുന്നു കമ്പ്യൂട്ടര് പഠനത്തിനായി തൃശ്ശൂരിലെ ഒരു ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടില് 10 മാസത്തെ കോഴ്സിന് ഞാന് ചേരുന്നത്.
കമ്പ്യൂട്ടര് ഭാഷ എന്നു വച്ചാല് അത് ഏതോ ജെര്മ്മനോ വിയറ്റനാമീസോ പോലുള്ള, കമ്പ്യൂട്ടറിന് മനസ്സിലാവണ ഒരു തരം പ്രത്യേക ഭാഷയാണെന്നും അത് പഠിക്കണമെങ്കില് എക്സ്ട്രാ ഓര്ഡിനറി ബുദ്ധിസാമര്ത്ഥ്യം ജന്മനാ കിട്ടുകയോ സമൂഹത്തില് നിന്നാര്ജ്ജിക്കുകയോ വേണമെന്ന ഒരു ധാരണയും പരക്കേ നിലനിന്നിരുന്ന അക്കാലത്ത്, പാരലല് കോളേജിലാണെങ്കിലും ബി-കോമിനു പുറമേ കമ്പ്യൂട്ടറും കൂടി പഠിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ബന്ധുജനങ്ങളുടെ ഇടയില് ഞാനൊരു ഭയങ്കര സംഭവമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടു.
സംഗതി, ഇപ്പേരു പറഞ്ഞ് എന്റെ പാവം അച്ഛന്റെ ഒരു മുവ്വായിരം രൂപ രണ്ടു തവണകളായി കൊടുത്ത്, മൊത്തമുള്ള 2 മണിക്കൂര് സമയത്തില് കഷ്ടി അരമണിക്കൂര് a+b=5 ആയി മാറുന്ന കടുകട്ടിയാര്ന്ന പ്രോഗ്രാമുകള് ബേസിക്കില് ഉല്പാദിപ്പിക്കാന് പഠിച്ചെക്കുകയും ബാക്കി വരുന്ന സമയം മുഴുവന് ഡിഗ്ഗറും പ്രിന്സും കളിക്കുകയും കെട്ടുപ്രായം കഴിഞ്ഞ് നിന്ന മാഡത്തിന് പറ്റിയ കല്യാണക്കാര്യം ഉണ്ടാക്കുകയും തൃശ്ശൂരിലിറങ്ങുന്ന എല്ലാ സിനിമകളും റിലീസിന്റന്ന് തന്നെ കാണുകയും റൌണ്ടിലെ ഏതൊക്കെ കടകളില് എത്ര വീതം സെയില്സ് ഗേള്സുണ്ടെന്നും അതില് കല്യാണം കഴിഞ്ഞവരും അല്ലാത്തവരും എത്ര? എന്നൊക്കെ വച്ചുള്ള ഒരു ഡാറ്റാ ബേയ്സ് ഉണ്ടാക്കലും മാത്രമായിരുന്നു യഥാര്ത്ഥത്തില് നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നത്. (സെന്റന്സ് നാഷണല് ഹൈവേ പോലെ ആയിപ്പോയി... കൈപ്പള്ളീ.. ക്ഷമി!)
ഡിഗ്രിക്കുപുറമേ കമ്പ്യൂട്ടറും പഠിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് പറയാന് ഒരന്തസ്സായിരുന്നതുകൊണ്ട്, ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും പൊതുവില് പറയുന്ന ആ ഏര്പ്പാട് അവസാനിപ്പിച്ചത്, ഒരിക്കല് ഒരു അമ്മാവന് ബസില് വച്ച്;
'മോനേ..ഈ പീച്ചി ഡാം കമ്പ്യൂട്ടര്വല്കരിക്കാന് പോകുന്നുണ്ടെന്ന് കേട്ടല്ലോ. അപ്പോള് എങ്ങിനെയായിരിക്കും അതിന്റെ പ്രവര്ത്തനം?‘
എന്ന ഒരു വെരി സിമ്പിള് ചോദ്യം ചോദിക്കുക വഴിയാണ്!
ഞാന് തലപുകഞ്ഞാലോചിച്ചു. a+b=5 എന്ന പ്രോഗ്രാം വച്ച് എങ്ങിനെ പീച്ചി ഡാമിന്റെ ഷട്ടര് അടക്കുകയും തുറക്കുകയും ചെയ്യും? കുന്തം. യാതൊരു പിടിയും കിട്ടാതെ കണ്ണുബള്ബായി പോയതുകൊണ്ട്,
"എന്റെ പൊന്നമ്മാനേ...അത്... കോബോളിലാ.. അത് കേരളത്തില് പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല!"
എന്ന് പറഞ്ഞ് സ്റ്റോപ്പെത്തണേലും മുന്പ് തന്നെ സീറ്റീന്നെണീറ്റ് സ്കൂട്ടാവുകയായിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ ബാച്ചില് അന്ന് എന്റെ വീട്ടിലെ താറാവിന്റെ എണ്ണമായിരുന്നു സ്റ്റൂഡന്സ്. മൂന്ന് പിട, രണ്ട് പൂവന്!
ബാച്ചിലെ പിടകളും പൂവന്സും നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി സ്നേഹിച്ചു പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെ ആമോദത്തോടെ ജീവിച്ചു പോന്നിരുന്നു.
നീനയും കാവേരിയും അനുവും മാറി മാറി കൊണ്ടുവന്ന കൊഴുക്കട്ടയും മുറുക്കും മധുരസേവയും ഞങ്ങള് ഒരു പീസുപോലും താഴെക്കളയാതെ തിന്നു. അഥവാ താഴെവീണാല് അവരോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിലെന്ന ഭാവേനെ, ഞങ്ങള് അതെടുത്ത് ഒന്ന് ഊതി കഴിച്ച് പലഹാരങ്ങളോടുള്ള ആക്രാന്തതിന്റെ മേല് അവരോടുള്ള ആത്മാര്ത്ഥയുടെ പുറം ചട്ട ഇടീച്ച് അവരെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചു.
പലഹാരത്തിന് പകരമായി, അവര്ക്ക് വേണ്ടി ഞാന് വീടായ വീടെല്ലാം തെണ്ടി നടന്ന് ഗള്ഫുകാര് കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന പുതിയ പുതിയ വീഡിയോ കാസറ്റുകള് കൊണ്ടുകൊടുത്തു.
അന്നൊക്കെ ഒരു സിസ്റ്റത്തിന്റെ മുന്പില് ഒന്നില് കൂടുതല് പേരാണല്ലോ പ്രാക്റ്റിക്കലിനിരുപ്പ് .
അങ്ങിനെയൊരു ദിവസം, ഞാനും നീനയും ഒരു സിസ്റ്റത്തില് ഇരുന്ന് അതിഭയങ്കരമായ ഏതോ പ്രോഗ്രാം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഒരു മിനിറ്റ് പോലും മിണ്ടാതിരിക്കാന് കഴിയാത്തതുകൊണ്ട്, ഞാന് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുമുണ്ട്.
പെട്ടേന്നാണ് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചത്!
എന്റെ കാലില്...ആരോ കാലുകൊണ്ട് ടച്ച് ചെയ്യുന്നു. അല്ലെങ്കില് ഞോണ്ടുന്നു. നടപ്പ് ഭാഷയില് പറഞ്ഞാല് എര്ത്തിങ്ങ്!
ആദ്യം സോക്സിട്ട എന്റെ പാദത്തില്. പിന്നെ പിന്നെ മുകളിലേക്ക് ടച്ചിങ്ങ് കയറികയറി മുട്ടിന് താഴെ വരെ നില്ക്കുന്നു.
നീനാ.... നീ ഇത്രക്കും അഡ്വാന്സ്ഡ് ആയിരുന്നൊ? അപ്പോള് ഇവള് എന്നെ അങ്ങിനെയായിരുന്നോ കണ്ടിട്ടുള്ളത്?
റൌണ്ടിലൂടെ വെയിലത്ത് നടന്നിട്ടാണ് നീ കറുത്ത് പോകുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞത് അപ്പോള് സീരിയാസായാട്ടായിരുന്നോ?
എന്നെ പിറകില് നിന്ന് കാണുവാന് കൊള്ളാമെന്ന് പറഞ്ഞതും സീരിയസ്സായിട്ടായിരുന്നോ?
ഞങ്ങളിരിക്കുന്ന സിസ്റ്റത്തിന്റെ ചുറ്റിനും മൊത്തം ഇരുപതോളം സിസ്റ്റമുണ്ടവിടെ. അയ്യേ! ഇവള് ഇത് ഇത്രക്കും പബ്ലിക്കായി.... ശൊ!!
എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്? കാല് പിറകിലോട്ട് വലിച്ചാല് അവള്ക്ക് ഞാനൊരു ഇണ്ണാമന് ആയി തോന്നുമോ?
അങ്ങിനെയെങ്ങാനും തോന്നാന് ഇടവന്നാല്, ഛായ്. പിന്നെ എന്തിനീ ജന്മം?
ഇനിയിപ്പോള് അവള് അറിയാതെയെങ്ങാനും റ്റച്ച് ആവുന്നതാണേല് നമ്മള് കോ-ഓപറേറ്റ് ചെയ്യാന് ശ്രമിച്ചാല്, നമ്മള് നരാധമനായി കാറ്റഗറൈസ് ചെയ്യപ്പെടുമോ?
എനിക്ക് വയ്യ! എന്റെ ഹൃദയം ടേബിള് ഫാന്റെയുള്ളില് കടലാസ്സ് വീണ പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി മിടിക്കാന് തുടങ്ങി!
ഞാന് നീനയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കി. 'ങും ങും ങും' എന്ന രീതിയില് ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
വളരെ സീരിയസ്സായി മോണിറ്ററില് നോക്കിയിരുന്ന അവള്,
'എന്താടാ' എന്ന ഭാവത്തില് എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി, എന്നിട്ട് വീണ്ടും ശ്രദ്ധ കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് മാറ്റി.
ഞാന് മനസ്സിലാലോച്ചു. “ ശേടാ.. ഇവള് ആള് മോശമില്ലല്ലോ? “
ഇവള് ഒരുത്തി കാരണം, ഒരു മനുഷ്യന് ഇവിടെ ഐരിപിരി സഞ്ചാരമായി ചുമയും വയറിളക്കവും ഒന്നിച്ച് വന്ന രോഗിയെ പോലെ, ഒന്ന് മര്യാദക്ക് ചുമക്കാന് പോലും ധൈര്യമില്ലാതെ ഇരിക്കുമ്പോലെ ഇരിക്കുന്നു (കട്:പലര്ക്കും). അവള്ക്കാണേ യാതൊരു കൂസലുമില്ല!
ഞാന് വീണ്ടും നീനയെ നോക്കി ഉം ഉം എന്നര്ത്ഥത്തില് ഒന്നുകൂടെ അര്ത്ഥം വച്ച് തലയാട്ടി, അവള് ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിലും.
താമസിയാതെ, മൊത്തം കോണ്സെണ്ട്രേഷനും എന്റെ വലുതാലിന്റെ മുട്ടിനു താഴേയ്ക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും മനസ്സ് കൂര്ക്കഞ്ചേരി പൂയത്തിന് കരകാട്ടക്കാരും കാവടിയാട്ടക്കാരും പഞ്ചവാദ്യക്കാരും ശിങ്കാരിമേളക്കാരും ഒന്നിച്ച് പെരുക്കുമ്പോലുള്ള ആ മൊത്തം ഫീലിങ്ങില് അമര്ന്നു.
'സംഗതി കളിക്കുന്നുണ്ട്, ചിരിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷെ താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോള് ഉള്ള് കത്തുകയാണ്' എന്ന് തന്റെ ഈര്ക്കിലി പോലത്തെ കാലുകള് നോക്കി പണ്ടൊരു കൊക്ക് ആത്മഗതം നടത്തിയപോലെ, കത്തുന്ന ഉള്ളുമായി വിയര്ത്തുകുളിച്ച് ഞാനിരുന്നു.
ഹവ്വെവര്, എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് നീനക്ക് അപ്പോഴൊരു ഫോണ് കോള്. ഗള്ഫിലുള്ള അവളുടെ അച്ഛന് വിളിക്കുന്നു.
'ഇപ്പോ വരാട്ടാ' ന്ന് പറഞ്ഞ് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടില് അവള് എണീറ്റങ്ങ് പോയി.
ദാണ്ടേ..അവള് പോയപ്പോള് എര്ത്തിങ്ങ് നിലച്ചിരിക്കുന്നു!
അപ്പോള് ഞാന് 'എടീ ഭയങ്കരീ' എന്ന് വിളിച്ചത് ശരിക്കും മനസ്സില് തട്ടിത്തന്നെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ, ആ വിളിയുടെ അലകള് നിലച്ചില്ല, അതിനുമുന്പേ ഹൃദയഭേദകമായ ഒരു കാഴ്ച ഞാന് കണ്ടു!
എന്റെ കാലിന്റെ അരികത്ത്... ഡെസ്കിന്റെ താഴെ...വേയ്സ്റ്റ് പേപ്പര് ഇടാന് വച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഡസ്റ്റ് ബിന്, അഥവാ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ബക്കറ്റിരിക്കുന്നു. ദുഷ്ട!
എന്റെ വിയര്പ്പുകണങ്ങള് വറ്റി. ഹൃദയമിടിപ്പ് സാവധാനം നോര്മ്മലായി.
പാവം നീന. പാവം ഞാന്!
105 comments:
As usual, this also has given a big boost...and also complan..
കൈയോടെ ഒരു തേങ്ങ..
വായിച്ചിട്ടു കമന്റിടുമ്പോഴേക്ക് ഞാന് പുറകിലായിപ്പോകും..
“ഠോാാാാാാാാ“
ഇങ്ങള് ശരിക്കും ഒരു നര്യന്നീന്ന് പിന്നിം പിന്നിം തെളീയിക്ക്യാണല്ലാ..
ഹ ഹ ഹ ...
ബസ്സില് പെണ്കുട്ടികള് ഇരിക്കുന്ന സീറ്റിന്റെ അടിയിലെ കമ്പിയില് കാലൊന്നുവെച്ചാല് പോലും 'എര്ത്ത്' ആസ്വദിക്കുമായിരുന്ന ഒരു മാമനെ കോളേജില് പഠിക്കുമ്പോള് അറിയുമായിരുന്നു.
അത് വിശാലന്ചേട്ടനായിരുന്നോ?
കോബോളിലാ അമ്മാനേ... കേരളത്തില് പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല :) :-))))))))
:-) :-) സസ്പെന്സ് ബക്കറ്റ്.... ഞാനൊരു പാമ്പിനെയാ പ്രതീക്ഷിച്ചത്
ചിരിക്കാതെ പ്പൊ ന്താ ചെയ്ക? :)
ഞാമ്പറഞ്ഞിട്ടുവേണോ വിശാലേട്ടന്റെ പോസ്റ്റ്
കൊള്ളാമെന്ന് നാട്ടുകാരറിയാന്...
എന്നാലും പറയട്ടെ..
“അടിപൊളി“..
best earthing തന്നെ...
കലക്കന്.....
എന്റെ അടുത്ത പരിപാടി ഇത് പ്രിന്റെടുക്കലാണ്.കൊടകരപുരാണം വായിക്കാന് തയ്യാറായി വീട്ടിലൊരാളുണ്ട്.
പീച്ചി ഡാം കോബൊള് ഉപയോഗിച്ചു കമ്പ്യൂട്ടര്വല്ക്കരിക്കുമ്പോഴുള്ള പരിസ്ഥിതി പ്രശനങ്ങല് ഓര്ത്തിട്ട് ന്റെ കണ്ണും തള്ളുന്നു:-)
"എന്റെ ഹൃദയം ടേബിള് ഫാന്റെയുള്ളില് കടലാസ്സ് വീണ പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി മിടിക്കാന് തുടങ്ങി!"
ഹൌ ഹൌ, എനിക്ക് വയ്യ!!!!!!!!!!!!! :)
ഹിഹിഹി..
ഞാന് കരുതി ഓപ്പസിറ്റ് സിസ്റ്റത്തിലിരുന്ന ഏതെങ്കിലും പൂവന് ആള് തെറ്റിയതായിരിക്കും ന്ന്.. :-)
നീനേടെ “ഏന്താടാ” നോട്ടം കലക്കി. പീച്ചിഡാമും :-)
ബൈ ദ ബൈ സമയക്കുറവൊന്നുകൊണ്ടു മാത്രം ഇങ്ങനത്തെ ഒരെര്ത്തിംഗ് സംഭവം എഴുതാതെ വച്ചിരിക്കുകയാണ് ഞാന്.
അതോര്ത്താല് ഇന്നും എന്റെ മജ്ഞ മരക്കും...:-)
:-) കലക്കീക്കുണു വീയെമ്മേ!
ആ ഡിലീറ്റിയ പോസ്റ്റൊക്കെ തിരിച്ചിടൂന്ന്...രസായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
നീന പാവമായിരുന്നൂന്നുള്ളത് മൂന്നരത്തരം!!
കൂടെയിരുന്ന ചെക്കന്....
ഗുരോ, ആത്മകഥാംശം വരുമ്പൊ ഇത്തിരി തൂക്ഷിക്കുന്നതു നല്ലതാ :)
വിശാലാ, തലക്കെട്ടു കണ്ടപ്പൊ ഇത് എലക്ട്രിസിറ്റിയെപ്പറ്റിയുള്ള വിജ്ഞാനപ്രദമായ ലേഖനമായിരിക്കും എന്നു കരുതി ചിരട്ടക്കരി,ഉപ്പ് എന്നിവ ഏതനുപാതത്തിലാണ് ചേര്ക്കണ്ടത് എന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയോടെ വായിച്ചു. വായിച്ചു വന്നപ്പോളല്ലെ ഇതും വിശാലന്റെ മറ്റൊരു മാസ്റ്റര്പീസാണെന്നു പിടികിട്ട്യത്,കലക്കി ഗഡീ - കുറെ നാളായി ഒന്നും കാണാതിരിക്കുകയായിരുന്നുവല്ലോ.
പിന്നെ പുറകീന്ന് നോക്കീട്ട് അഭിപ്രായം പറയുന്നവരെപ്പറ്റി ഒരു തമാശ - ഈയിടെ ഇവിടുള്ള ഒരു സുഹ്രുത്ത് പറഞ്ഞു എതോ പെണ്ണ് അദ്ദേഹത്തിനൊടു പറഞ്ഞത്രെ “പുറകീന്നു നോക്കിയാ ധര്മ്മേന്ദ്രയെപ്പൊലയാ ഇരിക്കുന്നത് പക്ഷെ മുന്പീന്നു നോക്കിയപ്പൊ ധര്മ്മക്കാരനെപ്പോലാണല്ലൊ“ എന്ന്.
എര്ത്തിങ് അടിപൊളി. പക്ഷേ നീനയെ ഇപ്പോഴും മനസ്സിലായില്ലല്ലോ..ജോണേട്ടനോട് ചോദിക്കേണ്ടി വര്വോ ?
Mashe Ee kodakaryil ethinum matram story Kidappundo ....thakarppan
"അത്... കോബോളിലാ അമ്മാനേ... കേരളത്തില് പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല!" - തടി ഊരാന് പണ്ടേ വിരുതനാണല്ലേ :)
വെമ്പള്ളീ - ഈയിടെ ഇവിടുള്ള ഒരു സുഹ്രുത്ത് പറഞ്ഞു എതോ പെണ്ണ് അദ്ദേഹത്തിനൊടു പറഞ്ഞത്രെ “പുറകീന്നു നോക്കിയാ ധര്മ്മേന്ദ്രയെപ്പൊലയാ ഇരിക്കുന്നത് പക്ഷെ മുന്പീന്നു നോക്കിയപ്പൊ ധര്മ്മക്കാരനെപ്പോലാണല്ലൊ“ - കമന്റും കലക്കി
"അത്... കോബോളിലാ അമ്മാനേ... ഹി..ഹി..
കുറച്ചു നേരം ബേസിക്കിലേക്കു പോയി വിശാലേട്ടാ ഞാന്!..ആദ്യം ഞാനാ പ്രോഗ്രാം എഴുതിയതെന്നു കാണിക്കാന് ബുക്കൊക്കെ അടച്ചു വച്ച് പെന്നൊക്കെ നിലത്തിട്ട് സാറിന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ച്..സാറ് അടുത്തേക്കു വന്നു നൊട്ട് ബുക്കൊന്നു മറിച്ചു നോക്കി വെരിഗുഡ് ന്ന് പറയിപ്പിച്ച്...ബുദ്ധിമതിയായി ഞാനിരിക്കുമ്പോള് എന്നെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ചോദ്യം:“ഇനി എല്ലാം കമ്പ്യൂട്ടറാ!!“,അതെങ്ങനെയാ? ..അല്ലാ 2+5=7 ന്ന് കിട്ടാന് കാല്ക്കുലേറ്ററില്ലെ?..MALAYALAM ന്ന് തിരിച്ചെഴുതാന് ഇത്രേം കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടെന്ത് കിട്ടാനാ? ..എന്നിട്ടും എന്താ എല്ലാരും...
ഹമ്പട വീരാ...ന്തായാലും "ഷോക്കടിച്ചില്ലല്ലോ":-)
പീച്ചിഡാമും കമ്പ്യൂട്ടറും അതലക്കി!
ഓഫീസ്സിലിരുന്നു ചിരിക്കാന് പാടില്ല.
പക്ഷേ ...
:)
വിയെമ്മേ,
എന്താണവിടെ സത്യത്തില് (സം)ഭവിച്ചത്?
‘ഒരുത്തനേത്തന്നെ നിനച്ചിരുന്നാല്
വരുന്നതെല്ലാം അവനെന്നു തോന്നും’
അതായിരുന്നോ കാര്യം?
ഇതു കലക്കി :)
“'സംഗതി കളിക്കുന്നുണ്ട്, ചിരിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷെ താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോള് ഉള്ള് കത്തുകയാണ്' എന്ന് തന്റെ ഈര്ക്കിലി പോലത്തെ കാലുകള് നോക്കി പണ്ടൊരു കൊക്ക് പാടത്തെ മീനിനോട് പറഞ്ഞ പോലെ, കത്തുന്ന ഉള്ളുമായി ഞാനിരുന്നു.“
വിശലേട്ടാ,
ഇതേ സംഭവത്തിനെ പറ്റിയുള്ള ‘ഐഡിയാ ഈസ് ഗുഡ് ബട്ട് ലെഗ് ഈസ് മൈന്’ എന്ന് ജോക്കു പോലെയാവുമോ എന്ന് പേടിച്ചു.എന്തായാലും ആ കൊറ്റി പറഞ്ഞ ഉള്ളിന്റെ കത്തലൊരു കത്തല് തന്നെയാണ് അല്ലേ? കലക്കി! :-)
ഒള്ളതു പറയാമല്ലോ. പണിത്തിരക്കിനിടയില് വായിക്കാന് സമയമില്ലായിരിന്നു. പകരം നമ്മുടെ പുതിയ ഗവണ്മെന്റ് പ്രൊഗ്രാമ്മിനെ "മലയാളം റ്റെക്സ്റ്റ് റ്റു സ്പീച്ച്" കൊണ്ട് വായിച്ച് കേള്ക്കുകയായിരുന്നു.(സ്ത്രീ ശബ്ദമായിരിന്നുവെന്ന് മാത്രം) ചെവിയില് ഇയറ് ഫോണ് ഒക്കെ വച്ച്. കൂടെ പണിയും നടക്കും. കണ്ടവരാരെങ്കിലും പൊട്ടനാണെന്നു കരുതുമോ ആവോ? എന്നു കരുതി ഇതൊക്കെ കേട്ടിട്ട് ചിരിക്കാതിരിക്കാന് പറ്റുമോ?
ഓഫീസില് വായിക്കാന് ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവറ്ക്ക് ഇനി എങ്ങനെയും ആവാം.
കടപ്പാട്: - "മലയാളം സോഫ്റ്റ്വേറുകള് സൗജന്യം" ഈ പോസ്റ്റ് ചെയ്തയാള്ക്ക്.
എര്ത്ത് സുഖം മഹാശ്ചര്യം !!
വായിച്ചിട്ട് കാലു തരിച്ചതായിരുന്നു. അവസാനത്തെ നാലു വാചകങ്ങള് ഒഴിവാക്കിയിരുന്നെങ്കില് ഓസിനുകിട്ടിയ 'എര്ത്ത് തരിപ്പ്' മൂര്ദ്ദവിലെത്തിച്ച് പദ്മദലകമലം വിരിയിപ്പിക്കായിരുന്നു... ഛെ.. തൊലച്ചു !!!
കഥ നന്നായിരിക്കുന്നു.
ഞാന് കരുതി വിശാലനും തിരിച്ച് എര്ത്തിംഗ് നടത്തിക്കാണുമെന്ന്... ദെന് ഷോര്ട്ട് സര്ക്യൂട്ട്.. തീ.. ഫയര് എഞ്ചിന്..ഹോ..
പീച്ചി ഡാം കമ്പ്യുട്ടര്വല്ക്കരിക്കുന്നത് കോബോളില് ആണെന്നുപറഞ്ഞതുകൊള്ളാം.. പാസക്കല് എന്നെങ്ങാനും പറഞ്ഞെങ്കില് അമ്മാവന് അതുവല്ല 'റാസ്ക്കല്' ആണെന്നു കരുതിയേനെ..
കലക്കി..
കൃഷ് | krish
"ഒരിക്കല് ഒരു അമ്മാവന് ബസില് വച്ച്;..."
അപ്പൊ ആ ബസ്സാണ് കല് കാ കല്(കട്: ഉമേഷ്ജി/ഗാന്ധിജി:-) ഞാന് കണ്ടതല്ലേ...
കേള്ക്കേം ചെയ്തു, വടക്കെ ബസ്സ്റ്റാന്റില്വെച്ച്
"കൊടകര...കൊടകര...കൊടകര..."
ബസ്സിന്റെ മുഖത്തേയ്ക്കൊന്നെ നോക്കിയുള്ളൂ, കണ്ടത്-"ചിരിയ്ക്കൂ, ചിരിയ്ക്കൂ, പിണങ്ങാന് സമയമില്ല"
വെറുതെയല്ല, ഡെയ്ലി ഇങ്ങനെ പോയിവരണത് അല്ലേ.
ഉം ഉം ഉം ...
ആ തലയാട്ടലും അ ഭാവവും ഒക്കെ ഓര്ത്തിട്ട് എനിക്ക് ചിരി അടക്കാന് പറ്റുന്നില്ല.
“ഹവ്വെവര്, എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് നീന ക്കൊരു ഫോണ് വന്നു. ഗള്ഫിലുള്ള അവളുടെ അച്ഛന് വിളിച്ചേക്കുന്നു“
സത്യം പറ വിശാല്ജീ ആ സമയത്ത് തോന്നിയ വികാരം എന്തായിരുന്നു. എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നെങ്കിലും ഗള്ഫില് പോയി അങ്ങേരെ തല്ലാന് തോന്നിയില്ലേ ..?
എനിക്ക് ചിരിച്ചിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു, വയറു വേദനിക്കുന്നു.
എര്ത്തിങ്ങ് കലക്കീട്ടോ!
--
മലയാളം 4 U നോട് ആ സോഫ്റ്റ്വെയര് പരിചയപ്പെടുത്തിയതിന് പ്രത്യേകമൊരു നന്ദി.
--
>>അപ്പോ ആ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ബക്കറ്റായിരുന്നു, നീനയുടെ കാല് മുട്ടി എന്റെ കാലിന്റെ മുട്ടുവരെ ........
പാവം നീന. പാവം ഞാന്!>>
എന്നതൊഴിവാക്കി,
“എന്റെ കാലിന്റെ അരികത്ത്... ഡെസ്കിന്റെ താഴെ...വേയ്സ്റ്റ് പേപ്പര് ഇടാന് വച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഡസ്റ്റ് ബിന്, അഥവാ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ബക്കറ്റ് എന്നെ കടാക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.”
എന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞ് നിര്ത്തിയാല് കൂടുതല് നന്നാകും.
qw_er_ty
വിശാലോ എര്ത്തിങ് ഷോട്ടാകാഞ്ഞത് ഭാഗ്യം.
വിശാലന് പെണ്ണിനു എര്ത്ത് കൊടുത്തു എന്ന് ഞാന് പറയില്ല.വിശാലന് ആള് ഡീസന്റെല്ലേ?നമ്മുടെ ദില്ബനെപ്പോലെ?
വിശാലാ ഈ പഴയതും പുതിയതും ഇടകലര്ന്നു വരുന്നതിനാല് പുതിയതു വായിക്കാതെ മിസ്സാകുമെന്നു പേടിക്കുന്നു.
രസമുണ്ട്,
എര്ത്തിംഗിന്റെ ഷോക്കു രസായി.
90'കളിലെ കേരളത്തിലെ കമ്പ്യൂട്ടര് ഇന്റസ്ട്രി എത്ര നന്നായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.
'ഈ പീച്ചി ഡാം കമ്പ്യൂട്ടര്വല്കരിക്കാന് പോകുന്നുണ്ടെന്ന് കേട്ടല്ലോ. അപ്പോള് എങ്ങിനെയായിരിക്കും അതിന്റെ പ്രവര്ത്തനം?
ആരും ചോദിക്കാവുന്ന ഒരു സിമ്പിള് ചോദ്യം... ഒന്നു രണ്ട് വാചകങ്ങള് കൊണ്ട് കാര്യം അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള ആ ഒരു കഴിവ് അപാരം തന്നെ മാഷെ.
പണ്ട് നെഹ്രുവിനും പറ്റിയ(തെന്നു പറയപ്പെടുന്ന) പോലൊരെണ്ണമാവുമെന്നു ധരിച്ചു -- “ഐഡിയാ ഈസ് ഗുഡ്, ബട്ട്, ദ ലെഗ്ഗ് ഈസ് മൈന്..!” -- കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ആരേലും? ഹോസ്റ്റല് വാസികള്? എനിബഡി?
കൊള്ളാം വിശാലാ...
കലക്കി..മാഷെ പിന്നേം കലക്കി...
“എന്റെ ഹൃദയം ടേബിള് ഫാന്റെയുള്ളില് കടലാസ്സ് വീണ പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി മിടിക്കാന് തുടങ്ങി“
വല്ലാത്തോരു സിറ്റുവേഷന് തന്നെ..
നല്ല വര്ക് പ്രെഷറില് ഇരിക്കുവായിരുന്നു..എന്നാലും ചിരിച്ചു...
ചിരിച്ചു പോയി..
കോബോളിലുണ്ടാക്കിയ പീച്ചിഡാമിന്റെ ഒറപ്പെങ്ങനെയിപ്പോള്? വല്ല തമിഴമ്മാരും ഹാക്ക് ചെയ്യാതിരിക്കട്ടെ
:)
91 ല് ആണല്ലെ, ചുമ്മാതല്ല. വെറുതെ ആശിച്ചു കാടുകയറി.:)
വിശാലന് നീണാള് വാഴട്ടെ ! എന്റെ ബ്ലോഗില് വന്നേനും പെരുത്തു നന്ദി. അക്കാലത്തെ കമ്പ്യുട്ടര് വിദ്യാഭ്യാസം ഓര്ക്കാന് നല്ല രസമാണ്. ഞാനും 1992-കാലത്ത് script എന്നൊരു programme പടിക്കാന് നടന്നീട്ടുണ്. DOS Prompt - ല് !
my god, digger was killer game that point of time. I was an addict to it. digim digim digdigim + RIP.
എര്ത്തിങ്ങ് കിഡിലൊല്കിഡിലം......കലക്കന്...
അടിപൊളി.
പീച്ചി ഡാം കമ്പ്യൂട്ടര്വല്കരിക്കല് ലളിതമാക്കിയല്ലെ.
എര്ത്തിങ്ങിന്റെ ബേസിക്കും കോബോളും...
രസകരം!
കലക്കനായിട്ടുണ്ട്.
ഹ ഹ വിശാലാ, ഉഗ്രന്.. ഞാന് പ്രതീക്ഷിച്ച ക്ലൈമാക്സ് ഇതായിരുന്നില്ല.. മറിച്ച് ഏവൂരാന് പറഞ്ഞ ക്ലൈമാക്സ് ആയിരുന്നു.. എനിവേ, തെറ്റി ധരിക്കാതിരുന്നത് നന്നായി...
ആ കൊറ്റി സ്വന്തം കാലില് നോക്കി നെടുവീര്പ്പിട്ടത് മഹത്തരം! ഹോ...
അതേ പോലെ, കോബോളും പീച്ചിഡാമും അമ്മാവനും കലക്കി ;)
ജ്യോതി ടീച്ചറേ.. വടക്കേ സ്റ്റാന്ഡീന്നു കൊടകരക്കു ബസ്സില്ല കേട്ടോ.. അതുനു പാറമേക്കാവിന്റെ മുന്നിലെ മരത്തണലിലുള്ള സ്റ്റോപ്പിലോ, റ്റ്രാന്സ്പോര്ട്ടു സ്റ്റാന്ഡിലോ പോണം. വടക്കേ സ്റ്റാന്ഡു പാലക്കാടു സൈഡിലേക്കുള്ള ബസ്സുകള്ക്കുള്ളതാന്നാ എന്റ്റോര്മ്മ ;)
evuraan said...
പണ്ട് നെഹ്രുവിനും പറ്റിയ(തെന്നു പറയപ്പെടുന്ന) പോലൊരെണ്ണമാവുമെന്നു ധരിച്ചു -- “ഐഡിയാ ഈസ് ഗുഡ്, ബട്ട്, ദ ലെഗ്ഗ് ഈസ് മൈന്..!” -- കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ആരേലും? ഹോസ്റ്റല് വാസികള്? എനിബഡി?
ഏവൂരാനണ്ണോ.. ഇത് ഞാന് മുകളിലലക്കിയത് കണ്ടില്ലാരുന്നോ? (നമ്മളറിയാത്ത ഹോസ്റ്റല്-ബാച്ചി വിറ്റോ? യേത്?) :-)
"എര്ത്തിംഗ്" വായിച്ചു ..എന്നത്തേയും പോലെ ഇതും നന്നായിട്ടുണ്ട്.
ഞങ്ങള് മിസ്റ്റര് ആന്ഡ് മിസ്സിസ് യാതൊരു വിധ അഭിപ്രായവ്യത്യാസവും ഇല്ലാതെ ആശയസംഘട്ടനങ്ങളില്ലാതെ, ഒന്നിച്ചിരുന്നു വായിച്ചു ചിരിയ്ക്കാറുള്ള ഒരു ബ്ലോഗാണു താങ്കളുടേത്:-)
ഓ, ഇനി ഞാനും കൂടി കമന്റിട്ടട്ട് വേണം വീയെംമിന്
പ്രശസ്തി കൂടാന്....
-പക്ഷേ ഒന്നു കമന്റാതെ ഇവിടന്ന് പോകാനും തോന്ന്ണില്ലല്ലോ!
വിശാലേട്ടാ : ഇവിടെ പോസ്റ്റിനു കമന്റ് ഈ ആളോള് ഇഷ്ടം പോലെ ഇട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ പുതുതായി പറയാനൊന്നുമില്ല.. എന്നാല് ഒരു കമന്റിന്റെ മോഡേണ് വേര്ഷന് പറയാം
“പുറകീന്നു നോക്കിയാ ധര്മ്മേന്ദ്രയെപ്പൊലയാ ഇരിക്കുന്നത് പക്ഷെ മുന്പീന്നു നോക്കിയപ്പൊ ധര്മ്മക്കാരനെപ്പോലാണല്ലൊ“ -==
“പുറകീന്നു നോക്കിയാ സല്മാന് മുന്പീന്നു നോക്കിയാല് ഹനുമാന്“
ഹ ഹ,
വിശാലേട്ടാ,
ഈ ‘എര്ത്തിങ്ങ്’ ശരിക്കും ഒരു നോസ്റ്റാള്ജിയ ഉണ്ടാക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് കോളേജിലേക്ക് ബസ്സില് പോയി വരാറുള്ള ആളുകള്ക്ക്.
പിന്നെ, ആ അമ്മാവന്റെ ചോദ്യോം ഉത്തരോം എന്നേം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട് കുറേകാലം, സ്കൂളില് പടിക്കുമ്പോ. ചില മിടുക്കന്മാര് ഇത് പോലെ കോബോള്ന്നും വെറെ ഏതൊക്കെയോ ബോളാന്നും ഒക്കെ പറഞ്ഞു മുങ്ങി.
:)))
ചിരിച്ചെന്റെ അടപ്പൂരിയിരുന്നു, ഇന്നലെ തന്നെ :)
പ്രയോഗങ്ങളുടെ അമ്പൊഴിയാത്ത ആവനാഴിയില് നിന്നും പുതിയ ഓരോന്നും തൊടുക്കൂമ്പോള് അത് കൃത്യായിട്ട് വായനക്കാരന്റെ ചിരി ഞെരമ്പില് തന്നെ കൊള്ളുന്നു :)
എനിക്കുമുണ്ടായിരുന്നു ഒരു സമാന അനുഭവം...
വിശാലന് പറഞ്ഞ പോലെ ഒരു ‘ഇണ്ണാമന്‘ എന്ന ഇമേജ് വന്നാലോ എന്നു കരുതിയിട്ടും, സുല്ലിന് കേട്ട പോലത്തെ ‘ഇഡിയറ്റ്’ വിളി കേള്ക്കെണ്ടാന്ന് വിചാരിച്ചും... ഞാനും ‘അനങ്ങാന്‘ പോയില്ല. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവള് എണീറ്റ് പോയപ്പോള് ഞാന് ഞെട്ടി!!! അവള് എര്ത്തിങ്ങ് നടത്തിയിരുന്ന കാല് അവിടെ ഊരിവെച്ചാണ് പോയിരിക്കുന്നത്... അവള് പോയിട്ടും എര്ത്തിങ്ങ് നിലയ്ക്കുന്നില്ല.
താഴേക്ക് നോക്കിയ ഞാന്, വിയറ്റ്നാം കോളനിയില്... കനകയ്ക്ക് പകരം പശുവിനെ കണ്ട ഇന്നസെന്റിനെ പോലെ ഞെട്ടി!
ഒരു ബാഗായിരുന്നു ഞങ്ങള്ക്കിടയിലെ വില്ലനായത്...
‘ഈ പശൂനെ കുളിപ്പിക്കാനാണല്ലോ ഞാനിത്രേം ബക്കറ്റ് വെള്ളം കോരിയത്’ എന്നാലോചിച്ച് എത്ര നേരം ഞാനാ ഇരിപ്പ് ഇരുന്നതെന്ന് ഇന്നും ഓര്മ്മയില്ല.
ഹഹ. എര്ത്തിങ്ങ് കൊള്ളാം. എന്നാലും നീന ഫോണ് വന്നപ്പോള് അവിടെ ഒരു ഡസ്റ്റ് ബിന് വച്ചിട്ട് പോയത് ശരിയായില്ല ;)
വിശാലാ എന്നെ തല്ലരുത്. ഞാന് നന്നായിക്കോളാം.
ഇവിടെ ഒരു പരസ്യം കൊടുക്കാതെ വയ്യ. അഗ്രജനേയും വിശാലനേയും പോലെയുള്ളവരെ നന്നാക്കിയെടുക്കാന് സുല്ലിനെ കണ്ടു പഠിക്കുക. എങ്ങനെ ? ഇങ്ങനെ . അപ്പൊ എല്ലാം പറഞ്ഞപോലെ.
-സുല്
ങ്ങനെ വിടുത്തെ മ്പതെനിക്ക് :)
-സുല്
എന്റെ ബ്ലോഗില് ഒരു അമ്പത് അടിക്കണം ന്ന് വിചാരിച്ചതാര്ന്നു... സുല്ലേ ദുഷ്ടാ..:)
പോസ്റ്റ് വായിച്ച് അഭിപ്രായം, ഫോണായും മെയിലായും കമന്റായും പറഞ്ഞ നല്ലവരായ കലാസ്നേഹികളേ.. നന്ദി.
ആഴ്ചയില് ഒരെണ്ണം എന്ന നിലക്ക് പോസ്റ്റിട്ടിരുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നെനിക്ക്. പക്ഷെ, യങ്ങായിരിക്കുമ്പോള് സില്ക്കിന് ഇളം കറവയില് 4 ലിറ്റര് വെട്ടിയാല് മുറിയാത്ത പാലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നെ പിന്നെ ഒരു ലിറ്റര് പോലും ഇല്ലാതെ പോയില്ലേ?
അതേ പോലെ, എനിക്ക് മനസ്സിന് പിടിച്ച; ആവേശത്തോടെ നിങ്ങളോട് പറയാന് പറ്റുന്ന സംഭവങ്ങള് അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന നഗ്ന സത്യം ഞാന് ഇപ്പോള് മനസ്സിലാക്കുന്നു.
ബ്ലോഗിങ്ങ്, മലയാളി സമൂഹത്തിന്റെ ഇടയില് കത്തിപ്പടരുകയാണ്. ബ്ലോഗില് പുതിയ പുതിയ ആളുകള് വരട്ടേ. അവര് പുതിയ പുതിയ വിശേഷങ്ങള് പറയട്ടേ. ‘അകമഴിഞ്ഞ പ്രോത്സാഹനം‘ എന്നത് ബൂലോഗത്തിന്റെ ഒരു വലിയ പ്രത്യേകത തന്നെയാണ് എന്നതുകൊണ്ട്, പ്രോത്സാഹനം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ആരും ബ്ലോഗിങ്ങ് നിറുത്തി പോകാന് ഇടവരരുത്.
ഞാന് എഴുതുന്ന തരം കാര്യങ്ങള് എന്നേക്കാള് പതിന്മടങ്ങ് കലക്കാനായി എഴുതുന്ന ഒത്തിരി പേരിവിടെയുണ്ട്. പക്ഷെ, എന്തോ എനിക്ക് കിട്ടുന്ന കവറേജ് അവര്ക്ക് കിട്ടുന്നില്ല...(ചാത്തന് സേവയില്ലാത്തോണ്ടാവും!)
വിശ്വം എന്റെ ആദ്യ പോസ്റ്റില് എഴുതിയ ആ കമന്റ് (അഹല്യയുടെ കിഡ്നി സ്റ്റോണ്)ഇപ്പോഴും എനിക്ക് പുതിയവ എഴുതാന് ഊര്ജ്ജം തരുന്നവയാണ്. അത്രക്കും സ്റ്റ്രോങ്ങ്! സത്യം.
അത്തരം ബൂസ്റ്റിങ്ങ് കമന്റുകള് ബോസുമാരുടെ കയ്യീന്ന് ബൂസ്റ്റ് കിട്ടാന് ചാന്സുണ്ടാക്കാതെ പുതിയ ബ്ലോഗേഴ്സിന് കൊടുക്കണേന്ന് വിനീതനായി അഭ്യര്ത്ഥിച്ചുകൊണ്ട്, നിറുത്തുന്നു.
‘പുസ്തകമാവുന്നതോണ്ട് ഇനി ബ്ലോഗെഴുത്ത് നിര്ത്തുകയാണ് ല്ലേ?‘ എന്ന് ചോദിച്ച ഗഡികളേ...
സില്ക്കിനെ പറ്റി മുകളില് പറഞ്ഞ ഭ